Leo

Ik moet een mening hebben over de nieuwe aartsbisschop. André Léonard, Dré’ke Leo voor de vrienden, is zoals het songfestival: je bent pro of contra, de ene facebookgroep of de andere. Kant kiezen. Ik herbekeek het journaalitem waarin den Dré zijn zeg deed en een ding viel mij op: als een Waal Nederlands praat, klinkt hij standaard alsof hij teveel gezopen heeft. Politicus of bisschop, Les Wallons zijn zo enthousiast over hun kennis van de Vlaamse spraak dat ze triomfantelijk onverstaanbaar worden. Aandoenlijk.

Ik kreeg onmiddellijk sympathie voor de Leo: het christelijk geloof heeft een bron. Wij zijn allemaal kinderen van Christus. Wij zijn samen onderweg. Halleluja. Ik heb wat research gedaan naar de facebookgroep die pastoor Delanoy oprichtte om te protesteren tegen de aanstelling van Zotten Dré: een terugkeer naar de middeleeuwen, de nazi’s zijn weer binnen, een maatje van Ratzinger! Dat laatste wordt dan als bewijs naar voren geschoven: een vriend van de machtigste man van de kerk, dat kon toch onze aartsbisschop niet worden. Gatverdamme.

Daar ben ik het mee eens. De Vlaming is geen bazenpoeper. Het is een stille revolutionair, die voor zijn meerdere buigt en achter zijn rug een middelvinger opsteekt. Hij draait mee met de wind naar het hem uitkomt en als het er op aankomt blijft hij toch gewoon vreten uit de hand die hem het meeste te vreten geeft.

En blijkbaar wordt het stille Vlamingske onwel van Leo Lupus, die in het openbaar en consequent een overtuiging aanhangt die overeenkomt met die van de paus. C’est ça. En de Vlaming is er nog steeds van overtuigd dat de Aartsbisschop, de plaatsvervanger van de paus, de plaatsvervanger van Goddevader, macht heeft in Vlaanderen. Dat Leterme iedere avond in het Frans te biecht gaat bij de monsenieur en dan zijn politieke agenda krijgt gedicteerd.

En wat doet het Vlamingske? Hij predikt de revolutie in een facebookgroep, trekt ten strijde tegen zijn scherm. En als het zover is, dan zal het Vlamingske wel buigen, dat is hij gewend. Met een opgestoken middelvinger, natuurlijk. Zo is de Vlaming wel.

Proms

Ik begeef me graag op alle gebieden en alle terreinen, lezer, enkel en alleen om u ter wille te zijn en u te berichten over de wereld daarbuiten, buiten de pixels van uw computerscherm. Zo was ik vorige week voor het eerst in het Antwerpse Sportpaleis, u waarschijnlijk wel bekend van radio en tv.

Ik was er niet voor Clouseau, laat dat van meet af duidelijk zijn, en nog minder draafde ik op voor Milk Inc. Het was er de tijd van het jaar immers nog niet voor. Ik bevond mij in het Sportpaleis in het kader van het vijfentwintigjarig jubileum van The Night Of The Proms, een muziekfeest dat meestal gemakshalve wordt afgekort tot The Proms.

Ik begin, lezer, met positief nieuws: ik heb een fijne avond gehad. Ik mocht de wederopstanding van het Zweedse combo Roxette live meemaken, de verijzenis van het door mij doodgewaande ensemble Orchestral Manoeuvres In The Dark, wat eveneens ter vergemakkelijking van het talige leven wordt afgekort, dan wel tot O.M.D.

Nog meer positief nieuws, lezer, u zal van mij vandaag niet zo veel anders vernemen: ik heb -dankzij The Night Of The Proms, kortweg The Proms- een inzicht gekregen in een stukje geschiedenis. Ik heb bepaalde gebeurtenissen in een helder licht kunnen plaatsen en voor mezelf wat beter kunnen duiden.

Zo heb ik vorige week begrepen waar de voorliefde voor fakkels en vreemde gewaden vandaan kwam, die verscheidene groeperingen met verscheidene afkortingen aan de dag legden. Op The Night Of The Proms, The Proms dus, werd dit mooi geïllustreerd met de witte pijen en brandende fakkels waarmee vijfentwintig koorleden kwamen aangeschreden. Een mooi beeld, zeker ondersteund met indrukwekkende klassieke muziek. Ik miste enkel nog een brandend kruis en een strop waarmee een fijne lynchpartij begonnen kon worden.

Bovendien werd het succes van eenlettergrepige leuzen en opgestoken rechterarmen treffend geschetst, toen een man in een pak met een staf het publiek diets trachtte te maken dat het “hei” moest roepen telkens hij met zijn staf in de lucht zwaaide. Het publiek was enthousiast en zette de uitroep kract bij met een forse uitgestoken rechtervuist. Enkel een extra L en een geopende hand waren nodig om de link met de geschiedenis voor iedereen te leggen.

Het zou natuurlijk kort door de bocht zijn, lezer, om The Night Of The Proms, wat ook wel eens The Proms wordt genoemd, op een lijn te zetten met een zangfestijn uit het Derde Rijk. Maar omdat ik wel eens kort door de bocht wil zijn: gezang? Check. Groot orkest? Check. Klassieke muziek gemengd met volksliederen? Check. Een massa volk in een stadion? Check. Een opzwepende volksmenner? Check. Vendelzwaaien? Spreekkoren? Fakkels? Check, check, check.

Wat we misten, geachte lezer, waren enkele fijne donderspeeches, onderstreept met armgebaren. We misten vuur, we misten vlam, voor mijn part misten we een boodschap, ik en mijn 15000 lotgenoten. Van welke ideologische kant deze ook kwam, ze was nodig. Ze had de avond minder zinloos doen lijken. De muziek was goed, akkoord en de lichtshow was te pruimen. Maar zo af en toe een fijne donderspeech had de avond toch dat ietsje meer gegeven.

Cunst en Kultuur

Alleen pek en veren hadden ze nog nodig om er een gezellige lynchpartij van te maken, de heren kunstbroeders die Joke Schauvliege, alias onze nieuwe minister van leefmilieu, natuur én cultuur, van bij dag één het vuur gezellig aan de schenen lieten branden. Met fakkels en zeisen stonden onze vrienden Lanoye en Mortier klaar aan de deuren van het Vlaams parlement.
Wat was het probleem met Schauvliege, een dame die behalve met een schitterende naam voor woordspelingen gezegend is met jonge kinderen en een drukke baan, wat was in godsnaam het probleem? Ze kende niks van kunst meneer, verzuchtten de kunstenaars. Het laatste boek dat ze gelezen had? Geen flauw idee. Het laatste toneelstuk? Een stuk van de KWB of nog erger: van een amateur -een huivering ging door de kunstwereld – gezelschap. Een half jaar geleden, dan nog.
Enfin, soit, goed: we hebben een cultuurminister die van Kultuur niet zo bijzonder veel kent, van kultuur des te meer. Het verenigingsleven: de chiro, de wafelenbak, de -jawel- KWB en amateurgezelschap De Wilgekatjes (te bekijken in Nijlen voor de kultuurliefhebbers).
Ter zake: is het nodig dat een cultuurminister de nieuwe voorstelling van Anne Teresa De Keersmaeker heeft gezien, alsook Godenslaap gelezen heeft en kan meepraten over het multimediale theater van Guy Cassiers? Of moet een cultuurminister haar job doen, zijnde zich inwerken in haar vakgebied, een beleid uitvoeren en dan aan de juiste types de juiste centjes geven? Een minister die haar job naar behoren uitvoert heeft me dunkt bij god de tijd niet om dikke boeken te lezen, laat staan om op iedere pensenkermis in de bourla op te draven.
Een minister moet zijn kop wel eens laten zien bij deze gelegenheden. Maar enkel als er een camera in de buurt is, anders heeft het absoluut geen zin om naar een theatervoorstelling te gaan. Boeken leest een politicus of politica wel, maar enkel als ze door iedereen geprezen worden of door geen hond gelezen worden.

Laat ons een kat een kat noemen: Joke heeft gewoon geen tijd om aan cultuur te doen. Ze is minister, heeft een man en twee kinderen. Probeer maar eens een boek te lezen met twee koters aan je rokken. En bij mijn weten heeft de Bourla geen kinderopvang.
Enfin, soit: ik wil maar zeggen dat ik onze nieuwe minister nu al hoog heb zitten. Na Bertje komt Joke, en ik vind Joke even symphatiek als Bertje, al was het maar om haar schitterende naam. Wat haar beleid betreft wacht ik vol ongeduld af: ze heeft honderd dagen gevraagd om zich in te werken in de Vlaamse kunst en cultuur. Honderd dagen! Wat een wijf: honderd dagen buiten het theaterseizoen, dat wordt veel DVD’tjes kijken.
En na die honderd dagen? Dan komt ze vast met een schitterend beleid naar buiten. En anders staan pek en veren nog steeds binnen handbereik.

Buyl

Geachte Meneer Buyl,

Ik zag u vorig jaar in uw twee laatste theaterproducties, Spoon River en Fool for Love. U speelde mee met jonge gasten, u was uw mompelende en strompelende zelf, terwijl het jeugdelijk geweld rondom u danste en zwanste. U liep af en toe naar voren, zoals vroeger naar het eerste plan, en liet de jeugd zien wat acteren had moeten zijn: een zaal vullen met uw innemende, afgeleefde lijf en stem.

Ik ben blij dat ik u nog heb zien spelen, ik lachte er zelfs mee: “nog even Nand Buyl zien want anders kan het misschien niet meer”. Het bleek te kloppen: geen theater zal nog gevuld zijn met uw stem. Uw hese keelgeluid zal enkel nog rondzwermen in de nok, bij de engelenbak, waar het publiek zit waar u voor speelde. Ze zullen kijken naar het kunst-en vliegwerk van die jonge gasten, en het waarderen, maar enkel omdat ze weten dat op die bühne ooit een man stond te fluisteren, hoewel zijn woorden hoorbaar waren tot vanboven.

Geen DVD of video zal ooit de leegte opvullen die u achterliet, geen CD kan de echo in de nok van het theater vervangen.

Liefs,

Fritzlland

Sankt-Pölten wil de stad positief in het nieuws
Intussen hoopt Sankt-Pölten de internationale media-aandacht te gebruiken om de stad ook op een positieve manier in de kijker te zetten.

Alle journalisten zijn vanavond uitgenodigd voor een ontmoeting met de burgemeester in het stadhuis. Morgen en overmorgen organiseert het stadsbestuur toeristische rondleidingen voor journalisten in de hoop dat daar toeristische reportages uit voortvloeien.

Op alle hotelkamers ligt ook een meertalige brochure met daarin de lokale bezienswaardigheden.

In het stadje zelf is geen enkele hotelkamer meer te krijgen en plaatselijke restaurants hebben speciaal voor het proces “gruweltaart” en “Fritzl-schnitzel” op hun menukaart gezet.
bron: www.deredactie.be

Fritzl

De mens heeft zo zijn rechten. Schijnt het. Het recht op een eerlijk proces, bijvoorbeeld. Het recht op privacy. Het recht op vrijheid zal ook wel eentje zijn. En het recht om te zwijgen, want alles wat u zegt et cetera. En dan zie je op Tinternet ene mijnheer Fritzl, een schoft, een hond en zwaar crapuul, akkoord, die als een lam naar de beklaagdenbank wordt geleid en blijkbaar niet eens het recht heeft op blokjes voor zijn ogen. Fritzl, vierenzeventig jaar oud, moest zich behelpen met zijn ringmap om toch enigszins zijn recht op privacy te verdedigen.

Laat ons de dingen duidelijk stellen: ten eerste verdedig ik zijne kelderlijkheid niet, dat moet zijn advocaat doen en niemand anders. Ten tweede: de pers mag en moet misschien zelfs verslag uitbrengen van dit proces van de eeuw, zoals het al is genoemd. Niet wanhopen, de eeuw duurt nog lang. Maar ik vind het kras dat een opa (akkoord: de opa van zijn eigen kinderen en de vader van zijn kleinkinderen) omringd door een tiental agenten van de Justizwachte zich een weg moet banen door de rechtzaal, waarbij hij gevolgd wordt door een camera tot aan zijn beklaagdenbankje, waar hij een fluisterend “geen commentaar” moet uitbrengen. Maar dan in het Duits.

Een. Waarom dat tiental agenten? De man is vierenzeventig. Hij wordt (naar alle waarschijnlijkheid, o gerechtigdheid) veroordeeld voor het mishandelen, verkrachten en wie weet doden van vrouwen en kinderen. Waren twee rijkswachters met een ongeladen revolver niet genoeg geweest? Twee. Wat had Fritzl moeten antwoorden op het “waarom” van de reporter? Had hij een sluitend en vlammend betoog moeten houden over de onzinnigheid van het taboe op incest, en moeten beweren dat hij de vergrijzing op een originele manier probeerde tegen te gaan?

Natuurlijk niet. Voer toch gewoon dat proces en zorg ervoor dat de wereld het een beetje kan volgen, maar ga toch niet vragen aan een bejaarde man hoe hij zich gaat verantwoorden voor feiten die niet te verantwoorden zijn. Hij is toch al door heel de wereld veroordeeld en uitgekotst, welk antwoord kan hij nog geven? Hij kan spijt betuigen, waarna de wereld hem weer in de mond neemt, hem nog eens als een bourgogne door de mond laat rollen om hem als een tafelwijn weer uit te spuwen omwille van zoveel hypocrisie. De wereld is ook nooit content.

Uniek

Ik wist al niet wat er scheelde met die campagne van De Wever. Maar vandaag in de gazet: het blijkt een beetje manipulatie te zijn. Akkoord, niet door photoshop of andere trucjes, maar toch door een van de weinige goede foto’s van de man te gebruiken hoewel die de actuele lichaamsomvang niet meer precies weergeeft.

De volgende goede foto wordt verwacht in 2017. Tot dan krijgt u deze op uw folders.

Bart De Wever met minder kilo’s naar de kiezer

Wie de verkiezingsfolders van N-VA gisteren in de brievenbus kreeg, kon er niet naast kijken: voorzitter Bart De Wever zag er stralend en slank uit. Op het internet doken meteen allerhande speculaties op over het gewicht van de N-VA-topman, gaande van Weight Watchers tot Photoshop.

Maar daar is volgens reclamebureau DVN uit Gent geen sprake van. ‘We hebben de foto niet bewerkt, alleen uitgesneden’, klinkt het. De foto dateert wel van twee jaar geleden bij de federale verkiezingen. Het reclamebureau heeft bewust gekozen voor een lachende foto omdat het een positieve boodschap wil meegeven. N-VA-woordvoerder Jeroen Overmeer geeft toe dat Bart De Wever op de foto enkele kilo’s lichter is dan vandaag. ‘Een foto van tien jaar geleden zouden we natuurlijk niet meer gebruiken. Twee jaar is iets anders en na de verkiezingsuitslag in 2007 zag Bart er stralend uit. Precies de foto die we nodig hadden’, zegt Overmeer. ‘Bovendien is een foto met een lachende Bart redelijk uniek.’ (elb)
(bron: Het nieuwsblad)

Hart

De lezers van Metro, een krant die Dolf Jansen ooit omschreef als de krant voor mensen die te beroerd zijn om te betalen voor hun krant, schrokken zich vrijdag kapot. Aangezien ook ik te beroerd ben om geld uit te geven aan een krant (de HUMO kost al genoeg met al die DVD’s) was ik vrijdag één van hen.

Voor de niet-treinreizigers en principiele Metroweigeraars wil ik graag de emotionele kuip mortel schetsen die de lezer over zich heen gestort kreeg toen hij bladzijde zoveel omsloeg en de volgende bladzijde onder ogen kreeg. Stel u voor: het is vrijdagmorgen, u heeft een zware week achter de rug. U weet niet wat er nu met uw fortisaandelen gaat gebeuren, etcetera. U denkt ik lees de krant, lekker gratis, dus u slaat de Metro op een willekeurige bladzijde open. Bam, vlak in uw gezicht: een lachende Bart De Wever.

Voor de lezer die het zich nog niet kan voorstellen: klik even op deze link. Liefst niet vlak voor of na uw eten, het kan hard aankomen. Als ik er u dan nog bij vertel dat op de bewuste Metropagina mijnheer de Wever een hartje in zijn hand hield dat hij mij als het ware offreerde, is ook uw dag nu misschien naar de haaien. Het spijt me.

Het valt me op dat de guerilla-campagne waarover ik een paar dagen geleden iets schreef en dat ik binnen afzienbare tijd zelf wil uittesten, zijn weg heeft gevonden naar de politiek. De SLP voert campagne in toiletten, aangezien hun budget klein is en hun creativiteit (bweik) groot. En de N-VA is lief. Althans, dat lijkt de bedoeling.

Moet ik uitleggen dat het marketingteam iets te zichtbaar is in de campagne? Of is de glimlach van De Wever oprecht? Weet De Wever überhaupt dat zijn partij momenteel campagne voert met een plopsalandachtige website? Of verstuurt u graag e-cards met een politieke boodschap? Ik citeer: “Uw nichtje vroeg meer informatie over “de politiek”? Uw collega toonde al interesse voor de N-VA? Uw buurman vroeg u waarom een staatshervorming nu nodig is.Op een toffe manier kan u hen nu een politiek postkaartje bezorgen en meteen de weg naar meer informatie over de N-VA wijzen.”

Het woord is er uit: TOF. Op een toffe manier. Als mijn nichtje informatie vroeg over “de politiek”, ik zou haar alles geven behalve een e-card van de N-VA. En wat is dan de toffe manier? Een opsomming: een politieke campagne met de titel “We blijven hart werken voor Vlaanderen”. Want dat is tof. We schrijven hard met een t en zetten dan hartjes op onze website. Een lachende De Wever, met een hartje in zijn klauwen. Titeltjes in roze letters, die we gejat hebben van Sara de telenovella, want daar keken veel mensen naar. Het is, eerlijk gezegd, om van te kotsen.

Ik stel mij het partijbureau van de N-VA voor op een dinsdagmiddag: de reclamejongens, die de helft van het budget al hebben meegegraaid komen hun idee voorstellen. Bart De Wever heeft zich net volgestopt, met vlees uiteraard, en zit een beetje nukkig aan zijn bureau grapjes te bedenken voor De Slimste Mens. Dan komt de geblondeerde oppergod van het reclamebureau binnen. De Wever trekt zijn broek op en schudt de man de hand. “Van nu af, bent u niet meer mijnheer De Wever. Van nu af ben jij Bart!” Bart schrikt. “En u gaat lachen op de foto’s, dan vinden de mensen u veel symphatieker!” Bart wordt bleek. “En we hebben een website met toffe hartjes!” Bart vraagt of hij zich even mag terugtrekken, en gaat zachtjes huilen op het toilet.

Ik heb medelijden met Bart. Waar is de tijd van de Vlaamschen Leeuw met klauwen? Van de luis in de pels, die met een pokerface de concurrentie afmaakte? N-VA moet een gezinspartij worden. De ballen moeten eraf, want anders is “de politiek” niet tof genoeg. De bewuste campagne is vooral heel erg fake en onoprecht. De Wever is geen vlotte Bart, hoewel hij volgens mij privé een lieve vader en zorgzame man is. Het is een ietwat norse en cynische man die hard werkt voor zijn partij. En daar moet hij niet tof voor zijn.

Gieren

Het was mooi om zien: de burgemeester van Dendermonde die bij Pauw en Witteman de hele studio stil kreeg. Er werd aan geen enkele belgenmop gedacht, er was enkel bewondering voor de man die aangeslagen maar zelfzeker was. Hij vond het niet erg om bij P&W te zitten: hij was een publieke figuur en moest dus leven met media-aandacht. Maar de gieren van de pers hadden het bij hem verkorven. Als jakhalsen stortten die zich op ouders die hun kind verloren waren.

Ze kwamen er niet in. Onder geen beding zou de burgemeester toelaten dat één persmuskiet zich flitsend of filmend in de kerk zou vertonen, op het moment dat ouders hun kind moesten begraven. Hij zwoer het bijna: al zijn mensen stonden klaar om desnoods de gieren te kooien. Bleek dat die perslui al enkele terrassen rond de kerk hadden gehuurd, om hun zendwagens en camera’s neer te poten.

Vandaag is het zover. Ik ben benieuwd met welke trucs de pers toch probeert de kerk binnen te komen. Ondersteboven aan een touw uit de nok? Misschien hebben ze zich gisteren wel laten insluiten, nadat ze de misdienaars geïnterviewd hadden. Ik wens de burgemeester sterkte toe. Ik ben blij dat er toch nog mensen zijn die de media niet heilig verklaren. En ergens hoop ik dat er een paar gieren achter tralies komen te zitten. Dan kan er een rel ontstaan over persvrijheid, en hebben de ouders en familie van de slachtoffers weer rust.