Nog hetere porno dan u al gewend bent

Vijftien mensen. Zouden ze zijn afgekomen op de titel van de vorige post? Ik zou het bij alle goden in de hemel niet weten. Als er mensen zijn die dit bericht onder ogen krijgen omdat ze zich door de titel aangesproken voelen, gelieve een reactie te plaatsen. Ik zou wel eens willen weten hoe en of dit werkt. Ik heb nog wat nagedacht over marketing en reclame met als motto: if you can’t beat them, join them. Reclame is irritant en vervelend, dus kan je maar beter een poging doen om echt leuke promotie te bedenken.

Ik heb mijn licht opgestoken op dat wereldwijde web waarop agentes worden bekritiseerd (ik ben trouwens lid van de facebookgroep die in het nieuws kwam vanochtend, puur voor de grap. De agente in kwestie is een bekende Lierenaar en berucht op Lierse middelbare scholen waar ook ik ooit op de bankjes zat. Noem het cult, en neem het vooral niet te serieus op.) en waar je ook over alle mogelijke onderwerpen informatie kan vinden die al dan niet correct is. Ik kwam iets te weten over zogeheten guerilla-marketing.

“Guerillamarketing is een strategisch doordachte overval via een onconventioneel medium, die op een onvoorspelbaar moment, op een originele relevante manier en op het juiste moment bij de juiste doelgroep sympathie en een onvergetelijk wauw-effect opwekt voor een merk, mening, dienst of product.”

Hospes verduidelijkt zijn definitie met zes eigenschappen waaraan goede guerrillamarketing zou moeten voldoen:

1. Is de guerrilla-actie origineel, zowel qua inhoud als qua vorm?
2. Is de guerrilla-actie onverwacht en onvoorspelbaar, kortom: is het een soort overval?
3. Kunnen we met de guerrilla voldoende bereik creëren en dat vergroten door middel van buzz of redactionele aandacht? Kunnen we beelden van de guerrilla-actie maken?
4. Is de guerrilla-actie relevent? Sluit de actie aan op de kernwaarden van het product danwel het merk, en is die een vertaling daarvan naar de doelgroep?
5. Is de guerrilla-actie op het juiste moment? Speelt die in op de actualiteit, productlancering of gebeurtenis, op de juiste plek en op het juiste moment?

6. Wekt de guerrilla-actie sympathie op?

( http://blog.adformatie.nl/index.php/entries/guerrilla-marketing-hoe-het-echt-werkt/ )

Dit lijkt me een fijn idee. Nu is het nog zaak een mooi plannetje te smeden om dit vehikel wat meer naamsbekendheid te geven. Als er iemand een idee heeft, u mag het altijd in een reactie posten. Wie weet vindt u mij binnenkort in een roze bunnypak op de markt met flyers, je weet het nooit. If you can’t beat them…

Heet

45 graden. Zo warm is het in Australië. Nu behoor ik zelf tot het type dat gek wordt vanaf 30°C, als er tenminste niet constant een ventilator op mij gericht staat. Nu kan het niet warm genoeg zijn. Ik behoor namelijk ook tot de mensen die ook in de winter in een shirtje willen binnen zitten. De verwarming staat dan ook heel hoog. Naar de hel met de Kyotonorm, of mijn ecologische voetafdruk. Ik rijdt niet met de auto, dus ik mag het warm hebben.

Akkoord, de temperaturen zijn hier niet zo spectaculair als die in Australië, maar over het weer praten was deze winter, toen het woord crèchemoord nog niet bestond, toch alledaagse kost. Het was al een tijdje geleden dat we nog eens een echte winter hadden, vandaar. De weerman en -vrouw maakten overuren om ons via alle mogelijke media op de hoogte te houden van de records die er elke dag weer sneuvelden.

In Australië sneuvelde er geen record, de vijfenveertig graden was slechts genoeg voor een tweede plaats in de toplist van warmste dagen ooit. Maar het was toch warm genoeg om het vrt-nieuws te halen. Ik wist niet dat de komkommertijd al begonnen was. Maar het lijkt tegenwoordig elke dag komkommertijd te zijn. Of is een echtscheiding door een televisieprogramma dan echt zo’n groot nieuws?

Dat konden zij toch niet weten, die twee van Het Mooiste Meisje Van De Klas, dat zij na twintig jaar verliefd op elkaar werden? Stel je voor: verliefd worden terwijl die enge Staf Coppens op je staat te kijken. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind meneer Coppens op zijn minst een vervelend persoon: die man presenteert alsof hij nog steeds bij Ketnet werkt, waarbij hij dan ook nog eens de gevoelens die zijn slachtoffers moeten hebben volgens het programmaconcept soufleert. “Toen voelde je je erg slecht, hé?”, “toen had je het erg moeilijk, hé”. “Ja Staf, toen heb ik het heel zwaar gehad”.

Enfin, wat ik wilde vertellen: ik kijk uit naar het interview met het kersverse koppel dat elkaar weer vond onder het goedkeurende oog van Staf. Het verschijnt morgen in mijn weekendkrant, en dan mag het allemaal wat losser zijn, nietwaar? De hele media mag tegenwoordig wat losser zijn, heb ik de indruk. Vroeger kreeg je in de krant twee stripbalken Suske en Wiske, tegenwoordig krijg je een stripverhaal met af en toe wat human interest.

Ik wilde wat vertellen over de temperatuur in Australië. Helaas kreeg ik het niet echt voor elkaar: ik vond niet genoeg stof en dus begon ik over andere dingen. Ik ben dan ook niet zo’n talent als de mensen van het vrt-nieuws, die over de hitte in Australië  een nieuwsitem van twee minuten maakten. Moraal van het verhaal: in Australië is het heet. Punt.