Zoals de dingen gaan.

U hebt mij een tijd moeten missen. Geen paniek. Ik ben nog niet verdwenen in de nacht. Ik ben enkel druk geweest met allerhande zaken. We studeren immers af als Bachelor dit jaar, dus moet er een scriptie geschreven worden.

Verder is mijn toneelstuk Rigor Mortis, dat volgend jaar in eigen regie in premiere gaat, in de laatste fase beland. Het mieren en komma’s copuleren, jawel. Ik heb de roman, die ik naar meneer de uitgever had gestuurd en waar ik niks meer van heb gehoord, het kan niet altijd prijs zijn, aan stukken geknipt en ben opnieuw begonnen met schrijven. Ge weet nooit.

Ik zal proberen de komende tijd weer wat meer te schrijven op dit blog. Er is wel wat gebeurt de laatste tijd. De wereld is in de ban van een griepvirus, in Nederland is een man doorheen een mensenmassa gereden en tussendoor worden er in deze scheet in een fles die Vlaanderen heet ook nog verkiezingen gehouden. Heel belangrijk allemaal, u kent dat wel.

Ik zal u op de hoogte houden, mocht het u interesseren.

Niks schoonder dan dat.

De vreselijkste momenten in het leven van een schrijver zijn toch die waarop zijn werk gelezen wordt. Als hij niet in de buurt van zijn lezer vertoeft is er niets aan de hand, de problemen beginnen pas als hij moet toezien hoe een lezer het geprinte bundeltje papier ter hand neemt en begint te bladeren. Een lach op een onverwacht moment, iets te weinig gegrinnik maar wel genoeg gebiogeerd lezen. En dan na de laatste bladzijde: “ja.”

Het is de hel: je wil indrukken, bevindingen, commentaar. Je wil alles wat in het hoofd van je lezeres zit eruit zuigen als het merg uit een bot. Maar het is te ongestructureerd, zegt ze, het moet nog wat bezinken. Het begint wel heel leuk maar wordt dan wel heel filosofisch. Maar ze vond het goed, absoluut, al kan ze er geen woorden opplakken.

Ze wil weten of ge er echt zo met zit, met dat peinzen aan de dood, ze zegt dat ze dat zelf ook al heeft gehad en dat ze daar nu van af is, dat ze denkt dat het de leeftijd is en dat het ook bij u wel weg zal gaan. En of het allemaal uit uw eigen koker kwam, of ge misschien bronnen hebt gebruikt. Ge geeft schoorvoetend toe dat ge hier en daar wel eens iets gepikt hebt, maar altijd netjes zeventig jaar nadat de pijp van de bestolene uit was. En ge hebt al eens wat dingen verdraaid of wat bijbelicht ja, maar zonder te erg van uw eigen af te wijken.

En voor ge het weet zijt ge weer een schrijver: ge vertelt weer meer dan dat ge luistert naar de rest, ge zevert over uw bedoeling en de verwijzingen naar wie dan ook en als ge ‘s avonds thuis komt komt ge er achter dat ge weer niks wijzer zijt over uw eigen krabbels. Tot drie dagen later: ge krijgt een mailtje binnen. “Doe maar, het is goed.”

En dan hebt ge het geproefd: de smaak van een lezer. Het schoonste moment in het leven van een schrijver: iemand die zegt dat hij u heeft gelezen en dat hij het goed vond. Geen uitgever of prijzenbaas kan hier aan tippen. Gewoon iemand die leest wat gij ooit hebt bedacht en zegt dat zij iets aan u heeft gehad. Ze kunnen zeggen wat ze willen, met hun publicaties en royalties maar er is niks schoonder dan dat.

Nog hetere porno dan u al gewend bent

Vijftien mensen. Zouden ze zijn afgekomen op de titel van de vorige post? Ik zou het bij alle goden in de hemel niet weten. Als er mensen zijn die dit bericht onder ogen krijgen omdat ze zich door de titel aangesproken voelen, gelieve een reactie te plaatsen. Ik zou wel eens willen weten hoe en of dit werkt. Ik heb nog wat nagedacht over marketing en reclame met als motto: if you can’t beat them, join them. Reclame is irritant en vervelend, dus kan je maar beter een poging doen om echt leuke promotie te bedenken.

Ik heb mijn licht opgestoken op dat wereldwijde web waarop agentes worden bekritiseerd (ik ben trouwens lid van de facebookgroep die in het nieuws kwam vanochtend, puur voor de grap. De agente in kwestie is een bekende Lierenaar en berucht op Lierse middelbare scholen waar ook ik ooit op de bankjes zat. Noem het cult, en neem het vooral niet te serieus op.) en waar je ook over alle mogelijke onderwerpen informatie kan vinden die al dan niet correct is. Ik kwam iets te weten over zogeheten guerilla-marketing.

“Guerillamarketing is een strategisch doordachte overval via een onconventioneel medium, die op een onvoorspelbaar moment, op een originele relevante manier en op het juiste moment bij de juiste doelgroep sympathie en een onvergetelijk wauw-effect opwekt voor een merk, mening, dienst of product.”

Hospes verduidelijkt zijn definitie met zes eigenschappen waaraan goede guerrillamarketing zou moeten voldoen:

1. Is de guerrilla-actie origineel, zowel qua inhoud als qua vorm?
2. Is de guerrilla-actie onverwacht en onvoorspelbaar, kortom: is het een soort overval?
3. Kunnen we met de guerrilla voldoende bereik creëren en dat vergroten door middel van buzz of redactionele aandacht? Kunnen we beelden van de guerrilla-actie maken?
4. Is de guerrilla-actie relevent? Sluit de actie aan op de kernwaarden van het product danwel het merk, en is die een vertaling daarvan naar de doelgroep?
5. Is de guerrilla-actie op het juiste moment? Speelt die in op de actualiteit, productlancering of gebeurtenis, op de juiste plek en op het juiste moment?

6. Wekt de guerrilla-actie sympathie op?

( http://blog.adformatie.nl/index.php/entries/guerrilla-marketing-hoe-het-echt-werkt/ )

Dit lijkt me een fijn idee. Nu is het nog zaak een mooi plannetje te smeden om dit vehikel wat meer naamsbekendheid te geven. Als er iemand een idee heeft, u mag het altijd in een reactie posten. Wie weet vindt u mij binnenkort in een roze bunnypak op de markt met flyers, je weet het nooit. If you can’t beat them…

Pornografie.

Feit: Ik schrijf vrij veel.

Feit: ik word vrij weinig gelezen.

U hebt het misschien nog niet helemaal opgemerkt, maar de bedoeling is weldegelijk ooit rijk en beroemd te worden met het schrijven van teksten. Het is not-done, dat weet ik ook, om professionele ambities kenbaar te maken als schrijver: je moet eenzaam op je zolderkamertje vellen volpennen tot mijnheer den uitgever uw boekske uit wilt geven. Je bent artiest of je bent het niet.

Artiest, ja. Kunstenaar klinkt tegenwoordig zo banaal, het heeft teveel bijklank van moeilijkdoenerij en vooral veel uitleg bij die moeilijkdoenerij. Een kunstenaar moet per definitie onbegrepen zijn, anders kan hij het wel vergeten. Nu is het als schrijver een vloek om onbegrepen te zijn. Er is dan immers geen kat die je boeken leest, of het moesten andere kunstenaars zijn.

Ik heb mezelf een aantal regels hierboven artiest genoemd, ik bedoelde artiest in wording. Ik ben volgens mij nog volop aan het leren. Ik heb momenteel nog niet veel publicatiedrift. Toch zou ik willen dat er wat meer mensen mijn lange weg naar het schrijversschap met open mond kunnen volgen. Want het is nogal povertjes.

De statistieken: in de twee maanden dat mijn blog bestaat, bent u hier 302 keer geweest. Met zijn allen, in totaal. dat geeft een gemiddelde van veertien mensen per dag. De minst bezochte week tot nu toe is de deze, waarschijnlijk omdat ik nu pas terug iets post. De drukst bezochte was vorige week, door reacties en de tags Dendermonde, Kim van Gelder en media. Slecht nieuws verkoopt, hoe slecht de smaak in de mond ook is.

Ik ga een poging wagen: ik ga (straks, momenteel moet ik naar de les want nog steeds student) eens wat rondgoogelen op de begrippen ‘managment’ en ‘reclame’, vieze woorden in de literatuur maar ze zouden wel meer volk naar hier moeten brengen. Anders dan veel schrijvers ben ik wél op zoek naar aandacht. De titel is alvast een poging om de pornoliefhebbers naar hier te krijgen. Sorry, heren en dames, qua seks valt hier niks te beleven. Buiten, naar de hoeren! (dixit Wim Helsen)