Leo

18 01 2010

Ik moet een mening hebben over de nieuwe aartsbisschop. André Léonard, Dré’ke Leo voor de vrienden, is zoals het songfestival: je bent pro of contra, de ene facebookgroep of de andere. Kant kiezen. Ik herbekeek het journaalitem waarin den Dré zijn zeg deed en een ding viel mij op: als een Waal Nederlands praat, klinkt hij standaard alsof hij teveel gezopen heeft. Politicus of bisschop, Les Wallons zijn zo enthousiast over hun kennis van de Vlaamse spraak dat ze triomfantelijk onverstaanbaar worden. Aandoenlijk.

Ik kreeg onmiddellijk sympathie voor de Leo: het christelijk geloof heeft een bron. Wij zijn allemaal kinderen van Christus. Wij zijn samen onderweg. Halleluja. Ik heb wat research gedaan naar de facebookgroep die pastoor Delanoy oprichtte om te protesteren tegen de aanstelling van Zotten Dré: een terugkeer naar de middeleeuwen, de nazi’s zijn weer binnen, een maatje van Ratzinger! Dat laatste wordt dan als bewijs naar voren geschoven: een vriend van de machtigste man van de kerk, dat kon toch onze aartsbisschop niet worden. Gatverdamme.

Daar ben ik het mee eens. De Vlaming is geen bazenpoeper. Het is een stille revolutionair, die voor zijn meerdere buigt en achter zijn rug een middelvinger opsteekt. Hij draait mee met de wind naar het hem uitkomt en als het er op aankomt blijft hij toch gewoon vreten uit de hand die hem het meeste te vreten geeft.

En blijkbaar wordt het stille Vlamingske onwel van Leo Lupus, die in het openbaar en consequent een overtuiging aanhangt die overeenkomt met die van de paus. C’est ça. En de Vlaming is er nog steeds van overtuigd dat de Aartsbisschop, de plaatsvervanger van de paus, de plaatsvervanger van Goddevader, macht heeft in Vlaanderen. Dat Leterme iedere avond in het Frans te biecht gaat bij de monsenieur en dan zijn politieke agenda krijgt gedicteerd.

En wat doet het Vlamingske? Hij predikt de revolutie in een facebookgroep, trekt ten strijde tegen zijn scherm. En als het zover is, dan zal het Vlamingske wel buigen, dat is hij gewend. Met een opgestoken middelvinger, natuurlijk. Zo is de Vlaming wel.





Proms

2 11 2009

Ik begeef me graag op alle gebieden en alle terreinen, lezer, enkel en alleen om u ter wille te zijn en u te berichten over de wereld daarbuiten, buiten de pixels van uw computerscherm. Zo was ik vorige week voor het eerst in het Antwerpse Sportpaleis, u waarschijnlijk wel bekend van radio en tv.

Ik was er niet voor Clouseau, laat dat van meet af duidelijk zijn, en nog minder draafde ik op voor Milk Inc. Het was er de tijd van het jaar immers nog niet voor. Ik bevond mij in het Sportpaleis in het kader van het vijfentwintigjarig jubileum van The Night Of The Proms, een muziekfeest dat meestal gemakshalve wordt afgekort tot The Proms.

Ik begin, lezer, met positief nieuws: ik heb een fijne avond gehad. Ik mocht de wederopstanding van het Zweedse combo Roxette live meemaken, de verijzenis van het door mij doodgewaande ensemble Orchestral Manoeuvres In The Dark, wat eveneens ter vergemakkelijking van het talige leven wordt afgekort, dan wel tot O.M.D.

Nog meer positief nieuws, lezer, u zal van mij vandaag niet zo veel anders vernemen: ik heb -dankzij The Night Of The Proms, kortweg The Proms- een inzicht gekregen in een stukje geschiedenis. Ik heb bepaalde gebeurtenissen in een helder licht kunnen plaatsen en voor mezelf wat beter kunnen duiden.

Zo heb ik vorige week begrepen waar de voorliefde voor fakkels en vreemde gewaden vandaan kwam, die verscheidene groeperingen met verscheidene afkortingen aan de dag legden. Op The Night Of The Proms, The Proms dus, werd dit mooi geïllustreerd met de witte pijen en brandende fakkels waarmee vijfentwintig koorleden kwamen aangeschreden. Een mooi beeld, zeker ondersteund met indrukwekkende klassieke muziek. Ik miste enkel nog een brandend kruis en een strop waarmee een fijne lynchpartij begonnen kon worden.

Bovendien werd het succes van eenlettergrepige leuzen en opgestoken rechterarmen treffend geschetst, toen een man in een pak met een staf het publiek diets trachtte te maken dat het “hei” moest roepen telkens hij met zijn staf in de lucht zwaaide. Het publiek was enthousiast en zette de uitroep kract bij met een forse uitgestoken rechtervuist. Enkel een extra L en een geopende hand waren nodig om de link met de geschiedenis voor iedereen te leggen.

Het zou natuurlijk kort door de bocht zijn, lezer, om The Night Of The Proms, wat ook wel eens The Proms wordt genoemd, op een lijn te zetten met een zangfestijn uit het Derde Rijk. Maar omdat ik wel eens kort door de bocht wil zijn: gezang? Check. Groot orkest? Check. Klassieke muziek gemengd met volksliederen? Check. Een massa volk in een stadion? Check. Een opzwepende volksmenner? Check. Vendelzwaaien? Spreekkoren? Fakkels? Check, check, check.

Wat we misten, geachte lezer, waren enkele fijne donderspeeches, onderstreept met armgebaren. We misten vuur, we misten vlam, voor mijn part misten we een boodschap, ik en mijn 15000 lotgenoten. Van welke ideologische kant deze ook kwam, ze was nodig. Ze had de avond minder zinloos doen lijken. De muziek was goed, akkoord en de lichtshow was te pruimen. Maar zo af en toe een fijne donderspeech had de avond toch dat ietsje meer gegeven.





Zoals de dingen gaan.

4 05 2009

U hebt mij een tijd moeten missen. Geen paniek. Ik ben nog niet verdwenen in de nacht. Ik ben enkel druk geweest met allerhande zaken. We studeren immers af als Bachelor dit jaar, dus moet er een scriptie geschreven worden.

Verder is mijn toneelstuk Rigor Mortis, dat volgend jaar in eigen regie in premiere gaat, in de laatste fase beland. Het mieren en komma’s copuleren, jawel. Ik heb de roman, die ik naar meneer de uitgever had gestuurd en waar ik niks meer van heb gehoord, het kan niet altijd prijs zijn, aan stukken geknipt en ben opnieuw begonnen met schrijven. Ge weet nooit.

Ik zal proberen de komende tijd weer wat meer te schrijven op dit blog. Er is wel wat gebeurt de laatste tijd. De wereld is in de ban van een griepvirus, in Nederland is een man doorheen een mensenmassa gereden en tussendoor worden er in deze scheet in een fles die Vlaanderen heet ook nog verkiezingen gehouden. Heel belangrijk allemaal, u kent dat wel.

Ik zal u op de hoogte houden, mocht het u interesseren.





Een nieuw begin

20 01 2009

Welkom op mijn nieuwe blog. Na hier een beetje rondgescharrelt te hebben vind ik dit net iets aantrekkelijker dan de vorige. Enfin. De bedoeling is van dit instrument (bestaat er een Nederlands alternatief voor blog?) is vrij breed: enerzijds is deze blog bedoeld als venster op de wereld. Ik ga een beetje mijn mening ventileren over wat er om mij heen gebeurt, dit om mijzelf en mijn omgeving te verlichten. Anderzijds is het een soort dagboek van mijn zoektocht naar mooie woorden, mooie zinnen, alinea’s, pagina’s, boeken.

Ik schrijf nogal veel. Ook nu weer. Mijn roman die de voorlopige titel Het Bal draagt, is nog niet goed weg naar een uitgever (ik wacht op antwoord, ik wacht, ik wacht) of ik kon mijn stylo niet stil houden en ben ondertussen begonnen aan een tweede roman, getiteld De man die in zijn bed bleef liggen. Een voorlopige titel, dat begrijpt u ook wel.

Bij deze bent u allen welkom geheten, pas uw favorieten aan en schrijf het in uw dagboek: Gert-Jan Janssens is een nieuw weblog begonnen!

Met vriendelijke groeten,

Gert-Jan








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.