Students On Stage.

Stem voor Sky Castles, het octet waar ik nu zo’n paar maanden de bassnaren mismeester, en kom ons begroeten op Marktrock! We hebben er veel voor over om op het laatste festival waar Stella wordt getapt te spelen!

Ik heb net de voorstellingen van Frankenstein…of Smrtnwsk alleen! achter de rug, een vrij geschifte voorstelling met een tekst van Hugo Matthysen. De regie was van mijn hand, de ploeg voor 90% die van Rigor Mortis en voor het eerst heb ik ook gewaagd aan de scenografie. Het was me niet tegengevallen, ga ik meer doen.

Nu het heugelijke nieuws: ondergetekende is vanaf heden, en voor het het eerst in de geschiedenis, de huispoëet van de federatie voor Vlaamse theaterjongeren, beter bekend als Plankton. Een jaar lang mag ik dus gedichten schrijven voor Plankgaz. Onderstaand het gedicht waarmee ik mij doorheen de selectie heb geëlleboogstoot.

Dan verder regisseer ik tegen januari de voorstelling De Kus van Doornroosje, een familievoorstelling vanaf een bepaalde leeftijd die uiteindelijk wel weer te laag zal liggen, heb ik plannen voor een andere voorstelling/performance, schrijf ik als eindwerk aan het Rits een toneelstuk over het menselijk genoom, werk ik aan drie televisieseries en een langspeelfilm, is mijn eerste kortfilmscenario bijna af, ben ik bas gaan spelen bij de Lierse band Sky Castles, waardoor er maar liefst acht optredens (4 Sky Castles, 4 Janssens&Truyts) gepland staan, ga ik meespelen in een enscenering van Tartuffe waarbij ik ook de muziek voor mijn rekening zal nemen, kortom: slapen zal er niet teveel bij zijn. We zijn immers fanatiek.

Met een beetje geluk hou ik deze blog verder wel in leven en anders: jammer.

GJ

Het is die geur
in mijn godversleten theater
dat rood pluche waar het
stof van jaren hangt.
Die zwart afblarende muren
voor-aanvangs-uren en die
muurtjes van karton of
spaanderplaat
Staat dat vast? Zet er maar iets
                   tegen dat het niet omvalt. Ziet ge
                   dat vanuit de zaal? Wacht ik loop
                   van cour jardin en terug. Nee, ge ziet
                   het niet.
Het is die geur
van shminkpottekespalletten
valse tetten en hamletten die
vereerd! Getravesteerd!
De deuren in en uit en
op de zetel, onder en dan
weg.
                   Allé naa?
                   Timing, dat is het. Ze doet dat goed.
                   Dat het maar rap gedaan is, dan zitten we
                   rapper op café. Pas op voor die tweede
                   voorstelling, die première was al zo goed,
                   ah ja, slechte generale.
Het is die geur
van mensen bijeen
gepakt en gezakt
om te zien en te spelen
te voelen.
Het is die roodpluchen
liefde voor het stof
in de coulissen.
We moeten afbreken, en dat doet zeer.
                   Maar volgende keer staan we hier weer
                   Met dezelfde panelen in een andere kleur.
                   En andere verhalen door dezelfde acteurs
Het is die geur.

Wie denkt dat Eva de eerste vrouw was waar Adam vrolijk mee door het paradijs rollebolde, heeft het mis. Adams eerste liefde was Lilith, maar omdat zij weigerde zich aan haar man te onderwerpen, vluchtte ze uit het paradijs. Ze werd door god verbannen naar de Rode Zee en verdween vervolgens ook uit de heilige boekjes. Lilith zint uit op wraak. Ze zal alle mannen en vrouwen bespelen, leegzuigen en pasgeborenen in het kraambed wurgen.
Laat je verleiden, beduivelen en ontdek de magische, licht erotische wereld van Lilith.

Ik schreef de teksten die Theater Lilith gebruikte voor deze bijzondere voorstelling. Meer info en data vind je op http://www.lilith.be.tt/

Ik studeer eind dit jaar afgeklopt en wel af als Master in de literatuur van de moderniteit en Bachelor in de Nederlandse taal-en letterkunde/Theater-, fil-, en literatuurwetenschappen. Mijn diploma zal slechts tien centimeter hoog zijn, maar wel heel lang om de titel in kalligrafie te herbergen. Hiervoor moet ik nog wel een en ander doen, met name het schrijven ener scriptie over De Zwarte Hand van boontje en een paper over De Kapellekensbaan van diezelfde Boon. Het zou kunnen dat daar morgen een en ander bijkomt maar laat ons hopen van niet.

Iets langer wens ik stil te staan bij de knotsgekke avonturen die ik volgend jaar wens te beleven in onze hoofdstad. Ik zal namelijk gaan studeren aan het Rits, de filmschool alwaar de creatieve medemens eveneens kan leren schrijven. Tot het moment dat ik dat onder de knie heb: sorry. Zonder al te veel wind of regen tegen zal ik dan binnen twee jaar afstuderen als Master in de Audiovisuele Kunsten, optie schrijven. Nu u weer.

Voor deze studie is er een toelatingsproef. Voor eenieder wie daar wel eens van gehoord heeft, en zich door clichés omringt weet over onmenselijke jury’s, waanzinnige proeven, vragen naar de meest intieme details: het is waar. Het is niet te doen, ze vragen de kleur en de lengte van je schaamhaar, willen dat je geblinddoekt over een touw rent en terwijl een korte samenvatting van Twin Peaks geeft en ten slotte zeggen ze doodleuk dat je het beter nog eens kan proberen in de slagerijschool, daar is de jungiaanse psychologie nog wel in trek. Bovenstaande zou ietwat overdreven kunnen zijn. Ok, ze gijzelen je mentaal drie dagen, waarin je maar zes uur slaapt. Ze stellen lastige vragen en zijn helemaal niet zo enthousiast over je zelf gemaakte filmpje als je mama. Ze vragen om op twaalf uur tijd een afgedrukte fotoreeks te maken met een mooi thema en stilistische inspiratie. Maar ze zijn eerlijk: als je onzin vertelt dan zeggen ze je dat. En ik heb onzin verteld, daar ben ik eerlijk in: Bush is niet de tiran waarvoor ik hem versleten heb, het was het democratisch verkozen hoofd van de Verenigde staten van Amerika. Bij deze mijn excuses aan GWB.

En uiteindelijk, dat vreselijke moment van de proclamatie, waar je alle alfabetische namen hoort en er plots duizend mensen wiens naam met De begint bestaan en je uiteindelijk toch je eigen verlossende voornaam hoort. Je zou er bijna gelukkig van worden. Bijna.

Enfin, kortom, soit: volgend jaar ga ik schrijven volgen aan het rits. Ik ga er misschien ooit nog een beroep van maken.

Gisteren ging Rigor Mortis, dat toneelstuk waar hierboven nog tevergeefse reclame voor staat (want de hele zooi is stampend uitverkocht, op een extra voorstelling, morgen om 15u00 na), in Avant-Premiére. Enfin, officieel was het de generale repetitie, maar de zaal zat toch al behoorlijk vol. Ondergetekende zat achterin de zaal naar het publiek te kijken. Nagelbijtend en alle teksten van zijn acteurs in stilte opzeggend.

En ze vonden het goed. Jawel. Ze vonden het goed. Ze. Vonden. Het. Goed. En vernieuwend. En verfrissend. En serieus. En hilarisch. Mijn god. Ik word er verlegen van. maar dat zei ik al. Ik ga een douche nemen. De generale van mij afspoelen en genieten van het weekend.

X

GJ

P.S. Als er iemand een regisseur/schrijver nodig heeft…

P.P.S. Als er iemand nog wat centen over heeft, mijn laatste pint moest met kopergeld betaald worden.

P.P.P.S. Hieronder het tekstje uit het programmaboekje. Ik vond het zelf wel wat hebben.

Lieve dood,

Ik beken: ik heb u uitgedaagd. Ik heb u vanuit de verte toegeroepen en -gezwaaid, u alvast even bekeken en een stuk over u geschreven. Ik moet me schamen, zoals ik uw naam schaamteloos door personages in de mond liet nemen om mijn eigen angst voor ons weerzien uit te schreeuwen.

Maar ik ging verder, lieve dood. Ik zocht acteurs en actrices die mijn woorden uit wilden spreken, die iets herkenden in wat ik schreef. Ik vond er twaalf, en mijn stuk zou ook echt opgevoerd worden. Toen echter, lieve dood, werd het al te gortig: wij gingen spelen met mijn bloedserieuze tekst, omdat wij u enkel door minachting voldoende eer konden bewijzen. Wij moesten spotten met onze eigen twijfels. Het leven is al triest genoeg en de lach zal altijd de angst blijven bezweren.

Vanavond wordt onze kortstondige samenwerking aan een publiek getoond, lieve dood, waarmee zij onmiddellijk ten einde komt. U was mijn muze, maar vanaf vanavond zal u weer aan de horizon moeten staan om mij op te wachten. Het spijt me zeer, lieve vriendin, dat ik u nu weer moet laten staan, dat ik alleen nog maar zal wuiven en mij van u verder geen fluit meer aantrek.

Toch bedank ik u voor uw zegen. Kijk vanuit de verte nog maar eens naar dat jonge geweld en betreur dat u ze pas over lange tijd zal ontmoeten.

Liefs,

Gert-Jan

Ik kreeg onmiddellijk sympathie voor de Leo: het christelijk geloof heeft een bron. Wij zijn allemaal kinderen van Christus. Wij zijn samen onderweg. Halleluja. Ik heb wat research gedaan naar de facebookgroep die pastoor Delanoy oprichtte om te protesteren tegen de aanstelling van Zotten Dré: een terugkeer naar de middeleeuwen, de nazi’s zijn weer binnen, een maatje van Ratzinger! Dat laatste wordt dan als bewijs naar voren geschoven: een vriend van de machtigste man van de kerk, dat kon toch onze aartsbisschop niet worden. Gatverdamme.

Daar ben ik het mee eens. De Vlaming is geen bazenpoeper. Het is een stille revolutionair, die voor zijn meerdere buigt en achter zijn rug een middelvinger opsteekt. Hij draait mee met de wind naar het hem uitkomt en als het er op aankomt blijft hij toch gewoon vreten uit de hand die hem het meeste te vreten geeft.

En blijkbaar wordt het stille Vlamingske onwel van Leo Lupus, die in het openbaar en consequent een overtuiging aanhangt die overeenkomt met die van de paus. C’est ça. En de Vlaming is er nog steeds van overtuigd dat de Aartsbisschop, de plaatsvervanger van de paus, de plaatsvervanger van Goddevader, macht heeft in Vlaanderen. Dat Leterme iedere avond in het Frans te biecht gaat bij de monsenieur en dan zijn politieke agenda krijgt gedicteerd.

En wat doet het Vlamingske? Hij predikt de revolutie in een facebookgroep, trekt ten strijde tegen zijn scherm. En als het zover is, dan zal het Vlamingske wel buigen, dat is hij gewend. Met een opgestoken middelvinger, natuurlijk. Zo is de Vlaming wel.

U lijkt me eenzaam te zijn, eenzaat, en dus veel tijd te hebben om te lezen. Tot die conclusie kwam ik toen ik op 28 december van vorig jaar de beheerderspagina van mijn weblog opende om na te gaan of mijn nieuwjaarspost op het net verschenen was. Mijn vertrouwen in de automatisering is niet zo groot dat ik er de controle op weggeef. Wat bleek: de automatisering deed zijn werk. De post was netjes verschenen. Maar in de rechterhoek stond tot mijn grote verbazing een bezoekersaantal dat ik niet gewend ben. Maar liefst twintig (20) personen vonden de weg naar mijn blog.

Tot zover, naast wat hoongelach van u, eenzaat, niets nieuws onder de winterzon: u wist dat ik de zielig lage bezoekerscijfers betreur, hoewel ik ze zelf in de hand werk door het gebruik van te lange zinnen voor de aan de afstandsbediening en het internet verslingerde Vlaamse en Nederlandse mens. Wat me wel verbaasde eenzaat, is dat u met zijn twintig (20) op kerstdag (25 december) de tijd vond om mijn website te bezoeken.

Waren er geen feestjes? Heeft u geen familie? Dat u nota bene op misschien wel de heiligste dag van het jaar – hoewel pasen misschien nog heiliger is, ik weet niet of de geboorte dan wel de hergeboorte van Jezus het belangrijkste is – het weblog van een op het wanhopige af zijnde schrijver bezoekt. Even eenzaam als u, in de witte winternacht, op zoek naar een publiek.

Wie mijn blog bezocht op 25 december: maak u kenbaar. Eender wie u bent. Laat ons volgend jaar samen kerst vieren. We zullen rond de tafel zitten als de familie die u nooit heeft gehad. U zal kerstkalkoen (ik hou het bij Quorn, dan wel tofu) eten, ik schenk de wijn en na de kersttaart zullen we de geschenken openmaken. U zal zich nooit meer zo eenzaam voelen als afgelopen kerst.

Gert-Jan

P.S.: Als u, eenzaat, zich op een familiefeest bevond maar tussen de soep en het hoofdgerecht niet aan de verleiding kon weerstaan om mij op te zoeken, weet dan dat er in de andere kamer de enige mensen zaten op wie je hun hele leven lang kan rekenen. Het was je familie: de mensen die je pas zal missen als je zelf ‘familie’ geworden bent en op een familiefeest wanhopig en dronken de jongere generatie wil amuseren met je moppen.

Tekst en Regie: Gert-Jan Janssens

Scenografie: Dries De Win

Lichtontwerp: Dirk Ceulemans

Data: 9 en 10 april 2010 om 20u
11 april 2010 om 15u
Kaarten: € 9 (60+; studenten en groepen vanaf 10 personen: € 8 )
Reservatie: 03/480.48.27
E-mail: frank.vanroy@worldonline.be
Info: http://www.teaterlier.be

Facebook

-Wat pakt gij?

-Steak Provençale.

-Weer Provençale?

-Ja.

-Ik ga ook terug pepersaus pakken.

-Hm. Ok.

-En een cola light.

-Ja. Voor mij een Hoegaerden, alstublieft.

De ober ging het bestelde halen. Hij had evengoed het bonnetje van vorige week kunnen bekijken en hetzelfde brengen als toen, aan hetzelfde tafeltje voor hetzelfde koppel.

Ze aten in stilte, zoals hij dat al jaren gewoon was. Ze moesten geen al te grote moeite doen om een gesprek op gang te houden, gewoon samen eten was al blijk van liefde genoeg.

Ludo bekeek zijn vrouw, en zag dat ze oud geworden was van de ene dag op de andere, zeker nu zij met een randje pepersaus om de lippen zat te kauwen op een goed doorbakken biefstuk. Ook hij was grijs geworden bij de slapen, maar hij deed toch zijn best om zich tenminste een beetje jong van geest te gedragen. Beetje moderne kleren, tikkeltje aftershave, om de zoveel tijd een ander kapsel met gel. Bij haar was niets van dat alles te merken, zij had evengoed tien jaar ouder kunnen zijn.

Hij nam een slok van zijn bier, en smakte om aan te geven dat het hem smaakte, zoals hij elke keer smakte om de smaak van zijn eten te benadrukken. Zij dronk gulzig van haar cola light, twee, drie slokken na elkaar, zonder plezier, zonder smaak. Het glas was leeg, en toen zij het laatste brokje steak had verorberd peuterde zij het schijfje citroen uit het glas om het gulzig naar binnen te slurpen. Hij zag hoe haar gezicht vetrok door de zure smaak, en riep de ober om de rekening te brengen.

-Heeft het gesmaakt?

-Ja, heel lekker.

Net hetzelfde als vorige week, de dank voor de ober, de fooi voor de ober en de prijs van spijs en drank. Ook deze gelegenheid hadden zij gevierd zoals het moest, met een etentje in een van hun favoriete tavernes.

Vaak genoeg, dacht Ludo Van De Wijngaerdt, toen hij zich afvroeg of hij zijn vrouw wel vaak genoeg op eten vergastte. Hij opende de deur voor haar en stapte met een kleine zucht in de wagen om weer te keren naar het alledaagse leven.