Naar het schijnt worden 95 procent van de blogs spooksites, van die sites die nooit meer worden aangevuld. Hier hebben we er nog eentje. Nu heb ik het afgelopen jaar voornamelijk gespendeerd aan het schrijven voor het Rits, om toch maar dat papiertje van scenarioschrijver in handen te krijgen. En omdat het jolly good fun is om voor film en televisie te schrijven. Enfin. Een update, voor de hongerige LCD/flatscreenbuiskinderen:
Ik heb net de voorstellingen van Frankenstein…of Smrtnwsk alleen! achter de rug, een vrij geschifte voorstelling met een tekst van Hugo Matthysen. De regie was van mijn hand, de ploeg voor 90% die van Rigor Mortis en voor het eerst heb ik ook gewaagd aan de scenografie. Het was me niet tegengevallen, ga ik meer doen.
Nu het heugelijke nieuws: ondergetekende is vanaf heden, en voor het het eerst in de geschiedenis, de huispoëet van de federatie voor Vlaamse theaterjongeren, beter bekend als Plankton. Een jaar lang mag ik dus gedichten schrijven voor Plankgaz. Onderstaand het gedicht waarmee ik mij doorheen de selectie heb geëlleboogstoot.
Dan verder regisseer ik tegen januari de voorstelling De Kus van Doornroosje, een familievoorstelling vanaf een bepaalde leeftijd die uiteindelijk wel weer te laag zal liggen, heb ik plannen voor een andere voorstelling/performance, schrijf ik als eindwerk aan het Rits een toneelstuk over het menselijk genoom, werk ik aan drie televisieseries en een langspeelfilm, is mijn eerste kortfilmscenario bijna af, ben ik bas gaan spelen bij de Lierse band Sky Castles, waardoor er maar liefst acht optredens (4 Sky Castles, 4 Janssens&Truyts) gepland staan, ga ik meespelen in een enscenering van Tartuffe waarbij ik ook de muziek voor mijn rekening zal nemen, kortom: slapen zal er niet teveel bij zijn. We zijn immers fanatiek.
Met een beetje geluk hou ik deze blog verder wel in leven en anders: jammer.
GJ
Het is die geur
in mijn godversleten theater
dat rood pluche waar het
stof van jaren hangt.
Die zwart afblarende muren
voor-aanvangs-uren en die
muurtjes van karton of
spaanderplaat
Staat dat vast? Zet er maar iets
tegen dat het niet omvalt. Ziet ge
dat vanuit de zaal? Wacht ik loop
van cour jardin en terug. Nee, ge ziet
het niet.
Het is die geur
van shminkpottekespalletten
valse tetten en hamletten die
vereerd! Getravesteerd!
De deuren in en uit en
op de zetel, onder en dan
weg.
Allé naa?
Timing, dat is het. Ze doet dat goed.
Dat het maar rap gedaan is, dan zitten we
rapper op café. Pas op voor die tweede
voorstelling, die première was al zo goed,
ah ja, slechte generale.
Het is die geur
van mensen bijeen
gepakt en gezakt
om te zien en te spelen
te voelen.
Het is die roodpluchen
liefde voor het stof
in de coulissen.
We moeten afbreken, en dat doet zeer.
Maar volgende keer staan we hier weer
Met dezelfde panelen in een andere kleur.
En andere verhalen door dezelfde acteurs
Het is die geur.
