Ok, ik geef toe: het is een fiasco. Ik blog al maanden niet meer, krijg geen fatsoenlijke letter op papier gezet, het trekt finaal en uiteindelijk op geen kloten. Maar ik heb er uitvluchten voor, te weten de studie die ik eerstmaands hoop af te sluiten en de studie die ik volgend jaar zal beginnen. Het is me wat. Enfin, laat ons even resumeren.
Ik studeer eind dit jaar afgeklopt en wel af als Master in de literatuur van de moderniteit en Bachelor in de Nederlandse taal-en letterkunde/Theater-, fil-, en literatuurwetenschappen. Mijn diploma zal slechts tien centimeter hoog zijn, maar wel heel lang om de titel in kalligrafie te herbergen. Hiervoor moet ik nog wel een en ander doen, met name het schrijven ener scriptie over De Zwarte Hand van boontje en een paper over De Kapellekensbaan van diezelfde Boon. Het zou kunnen dat daar morgen een en ander bijkomt maar laat ons hopen van niet.
Iets langer wens ik stil te staan bij de knotsgekke avonturen die ik volgend jaar wens te beleven in onze hoofdstad. Ik zal namelijk gaan studeren aan het Rits, de filmschool alwaar de creatieve medemens eveneens kan leren schrijven. Tot het moment dat ik dat onder de knie heb: sorry. Zonder al te veel wind of regen tegen zal ik dan binnen twee jaar afstuderen als Master in de Audiovisuele Kunsten, optie schrijven. Nu u weer.
Voor deze studie is er een toelatingsproef. Voor eenieder wie daar wel eens van gehoord heeft, en zich door clichés omringt weet over onmenselijke jury’s, waanzinnige proeven, vragen naar de meest intieme details: het is waar. Het is niet te doen, ze vragen de kleur en de lengte van je schaamhaar, willen dat je geblinddoekt over een touw rent en terwijl een korte samenvatting van Twin Peaks geeft en ten slotte zeggen ze doodleuk dat je het beter nog eens kan proberen in de slagerijschool, daar is de jungiaanse psychologie nog wel in trek. Bovenstaande zou ietwat overdreven kunnen zijn. Ok, ze gijzelen je mentaal drie dagen, waarin je maar zes uur slaapt. Ze stellen lastige vragen en zijn helemaal niet zo enthousiast over je zelf gemaakte filmpje als je mama. Ze vragen om op twaalf uur tijd een afgedrukte fotoreeks te maken met een mooi thema en stilistische inspiratie. Maar ze zijn eerlijk: als je onzin vertelt dan zeggen ze je dat. En ik heb onzin verteld, daar ben ik eerlijk in: Bush is niet de tiran waarvoor ik hem versleten heb, het was het democratisch verkozen hoofd van de Verenigde staten van Amerika. Bij deze mijn excuses aan GWB.
En uiteindelijk, dat vreselijke moment van de proclamatie, waar je alle alfabetische namen hoort en er plots duizend mensen wiens naam met De begint bestaan en je uiteindelijk toch je eigen verlossende voornaam hoort. Je zou er bijna gelukkig van worden. Bijna.
Enfin, kortom, soit: volgend jaar ga ik schrijven volgen aan het rits. Ik ga er misschien ooit nog een beroep van maken.
