Mijn hemel, wat word je daar verlegen van. Van zo’n premiére dan, bedoel ik. En van zo’n staande ovatie. En van al die lieve mensen die komen zeggen hoe goed ze het wel niet vonden. En van die mensen met ervaring en heel veel talent die zeggen dat ze ook talent bij jou zien.
Gisteren ging Rigor Mortis, dat toneelstuk waar hierboven nog tevergeefse reclame voor staat (want de hele zooi is stampend uitverkocht, op een extra voorstelling, morgen om 15u00 na), in Avant-Premiére. Enfin, officieel was het de generale repetitie, maar de zaal zat toch al behoorlijk vol. Ondergetekende zat achterin de zaal naar het publiek te kijken. Nagelbijtend en alle teksten van zijn acteurs in stilte opzeggend.
En ze vonden het goed. Jawel. Ze vonden het goed. Ze. Vonden. Het. Goed. En vernieuwend. En verfrissend. En serieus. En hilarisch. Mijn god. Ik word er verlegen van. maar dat zei ik al. Ik ga een douche nemen. De generale van mij afspoelen en genieten van het weekend.
X
GJ
P.S. Als er iemand een regisseur/schrijver nodig heeft…
P.P.S. Als er iemand nog wat centen over heeft, mijn laatste pint moest met kopergeld betaald worden.
P.P.P.S. Hieronder het tekstje uit het programmaboekje. Ik vond het zelf wel wat hebben.
Lieve dood,
Ik beken: ik heb u uitgedaagd. Ik heb u vanuit de verte toegeroepen en -gezwaaid, u alvast even bekeken en een stuk over u geschreven. Ik moet me schamen, zoals ik uw naam schaamteloos door personages in de mond liet nemen om mijn eigen angst voor ons weerzien uit te schreeuwen.
Maar ik ging verder, lieve dood. Ik zocht acteurs en actrices die mijn woorden uit wilden spreken, die iets herkenden in wat ik schreef. Ik vond er twaalf, en mijn stuk zou ook echt opgevoerd worden. Toen echter, lieve dood, werd het al te gortig: wij gingen spelen met mijn bloedserieuze tekst, omdat wij u enkel door minachting voldoende eer konden bewijzen. Wij moesten spotten met onze eigen twijfels. Het leven is al triest genoeg en de lach zal altijd de angst blijven bezweren.
Vanavond wordt onze kortstondige samenwerking aan een publiek getoond, lieve dood, waarmee zij onmiddellijk ten einde komt. U was mijn muze, maar vanaf vanavond zal u weer aan de horizon moeten staan om mij op te wachten. Het spijt me zeer, lieve vriendin, dat ik u nu weer moet laten staan, dat ik alleen nog maar zal wuiven en mij van u verder geen fluit meer aantrek.
Toch bedank ik u voor uw zegen. Kijk vanuit de verte nog maar eens naar dat jonge geweld en betreur dat u ze pas over lange tijd zal ontmoeten.
Liefs,
Gert-Jan
