Rigor Mortis

 

Tekst en Regie: Gert-Jan Janssens

Scenografie: Dries De Win

Lichtontwerp: Dirk Ceulemans

Dertien jongeren zoeken de zin van het leven en vooral die van de dood. Want ge moet niet denken dat er iemand is die eeuwig leeft. Iedereen gaat dood. Dat schept een band. Moet ge daar schrik voor hebben? ‘t Schijnt van niet. Ge kunt er beter eens goed mee lachen. Als wij bang zijn proberen we onze angst met fuiven te bezweren.
-Maar deze nacht? Als ge in uw bed ligt?
-Denkt ge dat ge uw hersens kunt bevelen?
-Ge wilt er niet aan denken, ge moogt er niet aan denken. Ge roept het tegen uzelf tot ge het zelf gelooft. Maar denkt gij dat gij kunt stoppen met te denken aan de dood?

Data: 9 en 10 april 2010 om 20u
11 april 2010 om 15u
Kaarten: € 9 (60+; studenten en groepen vanaf 10 personen: € 8 )
Reservatie: 03/480.48.27
E-mail: frank.vanroy@worldonline.be
Info: http://www.teaterlier.be

Facebook

Leo

Ik moet een mening hebben over de nieuwe aartsbisschop. André Léonard, Dré’ke Leo voor de vrienden, is zoals het songfestival: je bent pro of contra, de ene facebookgroep of de andere. Kant kiezen. Ik herbekeek het journaalitem waarin den Dré zijn zeg deed en een ding viel mij op: als een Waal Nederlands praat, klinkt hij standaard alsof hij teveel gezopen heeft. Politicus of bisschop, Les Wallons zijn zo enthousiast over hun kennis van de Vlaamse spraak dat ze triomfantelijk onverstaanbaar worden. Aandoenlijk.

Ik kreeg onmiddellijk sympathie voor de Leo: het christelijk geloof heeft een bron. Wij zijn allemaal kinderen van Christus. Wij zijn samen onderweg. Halleluja. Ik heb wat research gedaan naar de facebookgroep die pastoor Delanoy oprichtte om te protesteren tegen de aanstelling van Zotten Dré: een terugkeer naar de middeleeuwen, de nazi’s zijn weer binnen, een maatje van Ratzinger! Dat laatste wordt dan als bewijs naar voren geschoven: een vriend van de machtigste man van de kerk, dat kon toch onze aartsbisschop niet worden. Gatverdamme.

Daar ben ik het mee eens. De Vlaming is geen bazenpoeper. Het is een stille revolutionair, die voor zijn meerdere buigt en achter zijn rug een middelvinger opsteekt. Hij draait mee met de wind naar het hem uitkomt en als het er op aankomt blijft hij toch gewoon vreten uit de hand die hem het meeste te vreten geeft.

En blijkbaar wordt het stille Vlamingske onwel van Leo Lupus, die in het openbaar en consequent een overtuiging aanhangt die overeenkomt met die van de paus. C’est ça. En de Vlaming is er nog steeds van overtuigd dat de Aartsbisschop, de plaatsvervanger van de paus, de plaatsvervanger van Goddevader, macht heeft in Vlaanderen. Dat Leterme iedere avond in het Frans te biecht gaat bij de monsenieur en dan zijn politieke agenda krijgt gedicteerd.

En wat doet het Vlamingske? Hij predikt de revolutie in een facebookgroep, trekt ten strijde tegen zijn scherm. En als het zover is, dan zal het Vlamingske wel buigen, dat is hij gewend. Met een opgestoken middelvinger, natuurlijk. Zo is de Vlaming wel.

Eenzaamheid.

Beste eenzaat,
Ik bedacht me net dat de titel van dit stukje een titel van Kundera had kunnen zijn. Het zou in het rijtje Traagheid, Identiteit en Onwetendheid niet misstaan. Helaas. Het is geen literaire titel, hoewel De Eenzaamheid van de Priemgetallen in de buurt komt. Ik noem enkele titels van boeken, beste eenzaat, niet uit literair snobisme. U kent mij. Liever dan de intertekstuele diepgang van mijn blog te vergroten (hoewel ik zodadelijk heel wat trefwoorden zal hebben, zodat nog meer mensen mijn blog in de jungle van het wereldwijde web zullen vinden) wil ik u wat leesvoer aanbieden.

U lijkt me eenzaam te zijn, eenzaat, en dus veel tijd te hebben om te lezen. Tot die conclusie kwam ik toen ik op 28 december van vorig jaar de beheerderspagina van mijn weblog opende om na te gaan of mijn nieuwjaarspost op het net verschenen was. Mijn vertrouwen in de automatisering is niet zo groot dat ik er de controle op weggeef. Wat bleek: de automatisering deed zijn werk. De post was netjes verschenen. Maar in de rechterhoek stond tot mijn grote verbazing een bezoekersaantal dat ik niet gewend ben. Maar liefst twintig (20) personen vonden de weg naar mijn blog.

Tot zover, naast wat hoongelach van u, eenzaat, niets nieuws onder de winterzon: u wist dat ik de zielig lage bezoekerscijfers betreur, hoewel ik ze zelf in de hand werk door het gebruik van te lange zinnen voor de aan de afstandsbediening en het internet verslingerde Vlaamse en Nederlandse mens. Wat me wel verbaasde eenzaat, is dat u met zijn twintig (20) op kerstdag (25 december) de tijd vond om mijn website te bezoeken.

Waren er geen feestjes? Heeft u geen familie? Dat u nota bene op misschien wel de heiligste dag van het jaar – hoewel pasen misschien nog heiliger is, ik weet niet of de geboorte dan wel de hergeboorte van Jezus het belangrijkste is – het weblog van een op het wanhopige af zijnde schrijver bezoekt. Even eenzaam als u, in de witte winternacht, op zoek naar een publiek.

Wie mijn blog bezocht op 25 december: maak u kenbaar. Eender wie u bent. Laat ons volgend jaar samen kerst vieren. We zullen rond de tafel zitten als de familie die u nooit heeft gehad. U zal kerstkalkoen (ik hou het bij Quorn, dan wel tofu) eten, ik schenk de wijn en na de kersttaart zullen we de geschenken openmaken. U zal zich nooit meer zo eenzaam voelen als afgelopen kerst.

Gert-Jan

P.S.: Als u, eenzaat, zich op een familiefeest bevond maar tussen de soep en het hoofdgerecht niet aan de verleiding kon weerstaan om mij op te zoeken, weet dan dat er in de andere kamer de enige mensen zaten op wie je hun hele leven lang kan rekenen. Het was je familie: de mensen die je pas zal missen als je zelf ‘familie’ geworden bent en op een familiefeest wanhopig en dronken de jongere generatie wil amuseren met je moppen.

Nu.

Nu het buiten ijskoud en sneeuwwit is. Nu de Belgische kindjes binnenkort de naam van een rivier minder moeten onthouden, maar wel het uit slechts een naam bestaande lijstje ‘gigantische riolen van België’ moeten kennen. Nu Anderlecht van Ajax is gewonnen. Nu op straat mensen doodvriezen of gered worden door de koning. Nu de verkoop van beeldjes van de dom van Milaan boomt. Nu een Nederlander eindelijk eens het Groot Dictee gewonnen heeft. Nu in Kopenhagen beslist wordt of we wel of niet gaan proberen om de wereld te redden. Nu de president van Europa eigenlijk gepensioneerd had moeten zijn. Nu diezelfde president ook de hobby van een gepensioneerde beoefent, zijnde haiku’s schrijven. Nu haiku’s nog altijd veel te pseudo-diepzinnige brokjes tekst zijn. Nu de crisis niet belet dat de winkels worden leeggegraaid op zoek naar een geschikt cadeau. Nu het rookverbod zo ingewikkeld wordt dat je alleen nog mag roken aan een tafeltje waar een asbak staat, mits je geen aardappelgerecht besteld hebt (voor je het besteld hebt mag het nog wel), behalve als je je patatten in schijfjes laat frituren want dan zijn het officieel chips maar die regel geld slechts tot 2012 of 2013 of 2014 (daar zijn ze zelf nog niet zo goed uit). Nu de files nieuwe toppen scheerden en nu komieken het land regeerden, nu eindigt het jaar. En laat ons eerlijk zijn: hoe rapper het voorbij is, hoe beter. Ik wens iedereen een dronken nieuwjaarsnacht en een beter 2010.

Vaak genoeg

Hoe vaak komt het voor dat ge met uw vrouw uit eten gaat? Niet dikwijls, dacht Ludo Van De Wijngaerdt afwezig, toen hij de stoel onder het achterwerk van zijn echtgenote schoof. Ze aten slechts een keer per maand op restaurant, misschien twee, als er iets te vieren viel. Er viel gelukkig altijd wat te vieren, zoveel reden tot eten hadden zij niet nodig: een wasmachine die was afbetaald, de verjaardag van de hond -waarbij Blackie een luxe schoteltje stoofvlees kreeg in plaats van het gebruikelijke aluminium bake water-, elke gelegenheid was goed genoeg om de benen in brasserie of taverne onder tafel te schuiven.

-Wat pakt gij?

-Steak Provençale.

-Weer Provençale?

-Ja.

-Ik ga ook terug pepersaus pakken.

-Hm. Ok.

-En een cola light.

-Ja. Voor mij een Hoegaerden, alstublieft.

De ober ging het bestelde halen. Hij had evengoed het bonnetje van vorige week kunnen bekijken en hetzelfde brengen als toen, aan hetzelfde tafeltje voor hetzelfde koppel.

 

Ze aten in stilte, zoals hij dat al jaren gewoon was. Ze moesten geen al te grote moeite doen om een gesprek op gang te houden, gewoon samen eten was al blijk van liefde genoeg.

Ludo bekeek zijn vrouw, en zag dat ze oud geworden was van de ene dag op de andere, zeker nu zij met een randje pepersaus om de lippen zat te kauwen op een goed doorbakken biefstuk. Ook hij was grijs geworden bij de slapen, maar hij deed toch zijn best om zich tenminste een beetje jong van geest te gedragen. Beetje moderne kleren, tikkeltje aftershave, om de zoveel tijd een ander kapsel met gel. Bij haar was niets van dat alles te merken, zij had evengoed tien jaar ouder kunnen zijn.

Hij nam een slok van zijn bier, en smakte om aan te geven dat het hem smaakte, zoals hij elke keer smakte om de smaak van zijn eten te benadrukken. Zij dronk gulzig van haar cola light, twee, drie slokken na elkaar, zonder plezier, zonder smaak. Het glas was leeg, en toen zij het laatste brokje steak had verorberd peuterde zij het schijfje citroen uit het glas om het gulzig naar binnen te slurpen. Hij zag hoe haar gezicht vetrok door de zure smaak, en riep de ober om de rekening te brengen.

-Heeft het gesmaakt?

-Ja, heel lekker.

Net hetzelfde als vorige week, de dank voor de ober, de fooi voor de ober en de prijs van spijs en drank. Ook deze gelegenheid hadden zij gevierd zoals het moest, met een etentje in een van hun favoriete tavernes.

Vaak genoeg, dacht Ludo Van De Wijngaerdt, toen hij zich afvroeg of hij zijn vrouw wel vaak genoeg op eten vergastte. Hij opende de deur voor haar en stapte met een kleine zucht in de wagen om weer te keren naar het alledaagse leven.

Cindy (3/24)

  De zuster zoog.

Met een zuignap.

Het leven uit een moeder.

Achthonderd gram verdriet.

Een kind, waar je direct door ziet.

Draden, buis, infuus,

terug het leven inspuiten, dat

uit een moeder werd gezogen.

Fatalitas

, zou ook ik willen zeggen.

Een zuigeling hoort niet

uit zijn moeder gezogen.

Proms

Ik begeef me graag op alle gebieden en alle terreinen, lezer, enkel en alleen om u ter wille te zijn en u te berichten over de wereld daarbuiten, buiten de pixels van uw computerscherm. Zo was ik vorige week voor het eerst in het Antwerpse Sportpaleis, u waarschijnlijk wel bekend van radio en tv.

Ik was er niet voor Clouseau, laat dat van meet af duidelijk zijn, en nog minder draafde ik op voor Milk Inc. Het was er de tijd van het jaar immers nog niet voor. Ik bevond mij in het Sportpaleis in het kader van het vijfentwintigjarig jubileum van The Night Of The Proms, een muziekfeest dat meestal gemakshalve wordt afgekort tot The Proms.

Ik begin, lezer, met positief nieuws: ik heb een fijne avond gehad. Ik mocht de wederopstanding van het Zweedse combo Roxette live meemaken, de verijzenis van het door mij doodgewaande ensemble Orchestral Manoeuvres In The Dark, wat eveneens ter vergemakkelijking van het talige leven wordt afgekort, dan wel tot O.M.D.

Nog meer positief nieuws, lezer, u zal van mij vandaag niet zo veel anders vernemen: ik heb -dankzij The Night Of The Proms, kortweg The Proms- een inzicht gekregen in een stukje geschiedenis. Ik heb bepaalde gebeurtenissen in een helder licht kunnen plaatsen en voor mezelf wat beter kunnen duiden.

Zo heb ik vorige week begrepen waar de voorliefde voor fakkels en vreemde gewaden vandaan kwam, die verscheidene groeperingen met verscheidene afkortingen aan de dag legden. Op The Night Of The Proms, The Proms dus, werd dit mooi geïllustreerd met de witte pijen en brandende fakkels waarmee vijfentwintig koorleden kwamen aangeschreden. Een mooi beeld, zeker ondersteund met indrukwekkende klassieke muziek. Ik miste enkel nog een brandend kruis en een strop waarmee een fijne lynchpartij begonnen kon worden.

Bovendien werd het succes van eenlettergrepige leuzen en opgestoken rechterarmen treffend geschetst, toen een man in een pak met een staf het publiek diets trachtte te maken dat het “hei” moest roepen telkens hij met zijn staf in de lucht zwaaide. Het publiek was enthousiast en zette de uitroep kract bij met een forse uitgestoken rechtervuist. Enkel een extra L en een geopende hand waren nodig om de link met de geschiedenis voor iedereen te leggen.

Het zou natuurlijk kort door de bocht zijn, lezer, om The Night Of The Proms, wat ook wel eens The Proms wordt genoemd, op een lijn te zetten met een zangfestijn uit het Derde Rijk. Maar omdat ik wel eens kort door de bocht wil zijn: gezang? Check. Groot orkest? Check. Klassieke muziek gemengd met volksliederen? Check. Een massa volk in een stadion? Check. Een opzwepende volksmenner? Check. Vendelzwaaien? Spreekkoren? Fakkels? Check, check, check.

Wat we misten, geachte lezer, waren enkele fijne donderspeeches, onderstreept met armgebaren. We misten vuur, we misten vlam, voor mijn part misten we een boodschap, ik en mijn 15000 lotgenoten. Van welke ideologische kant deze ook kwam, ze was nodig. Ze had de avond minder zinloos doen lijken. De muziek was goed, akkoord en de lichtshow was te pruimen. Maar zo af en toe een fijne donderspeech had de avond toch dat ietsje meer gegeven.

Droeve Tikken

-Zo graag zwanger?

Er huist geen greintje spot in haar stem, laat staan dat ze medelijden heeft met de rood aangelopen vrouw voor haar kassa. Ze had de feromonenspray ingescand, hoewel ook zij deze veel te duur vond. Hoe vreemd dat iemand daar geld aan besteed, om een man desnoods met geuren te verleiden, maar hoe begrijpelijk dat een vrouw moeder wil worden, zelfs al zag de dame voor haar er al jarenlang als moeder uit. Toch was zij slechts 23 jaar oud, wat haar kinderwens echter niet in de weg stond.

Met droeve tikken toetste het vrouwtje de code van haar bankkaart in. ‘Aanvaard’ verscheen op het schermpje. De dame met de kinderwens keek nog eenmaal naar het meisje dat haar zojuist bediend had.

-Het komt wel in orde.

-Ik hoop het.

-Dag en bedankt, hé.

Het kassameisje vervloekte zichzelf: net nu zij oprecht contact had gelegd met een van haar klanten moest zij hervallen in clichés, zij die altijd had geprobeerd om haar klanten echt persoonlijk te benaderen, die de namen van hun kinderen en hun huisdieren venbuiten had geleerd om te pas en te onpas te informeren naar hun toestand.

Het vrouwtje met de kinderwens komt thuis. Zij duwt de fiets bij het zadel door de smalle gang naast het huis. Zij zet haar fiets in de schuur. Ze haalt de spray uit haar fietstas en besprenkelt zich met de feromonen. Ze volgt het pad naar de achterdeur en zegt haar man gedag. Ze pakt hem beet, duwt hem in de zetel en springt op de schoot van haar echtgenoot. Zij opent zijn hemd en pakt zijn bril van zijn oren. Zij bedrijven de liefde. Weer bedrijven zij de liefde, in de hoop een kind in de moederschoot te doen bloeien.

Cindy (2/24)

-Ja, ma, hij is soms onbeschoft. En Bastiaens heeft momenteel niet veel werk. Maar ik ga er niet mee samenwonen, hé, ik ga er alleen maar een keer mee naar de cinema. Nee, dat heeft er niks mee te maken dat jullie een weekend weg zijn. Hij komt hier trouwens niet, we hebben afgesproken bij de cinema. Misschien dat we daarna nog iets gaan drinken, maar hier komt hij in ieder geval niet. Ge moet u echt niet druk maken, ik zal uitzien. Ma, wat denkt ge nu, dat die iets in mijn drinken gaat doen of wat? Dat zijn toch allemaal maar verhaaltjes. Oké, ik zal ineens mijn cola uitdrinken als hij mij trakteert. Dat maakt toch niks uit wat de buren zeggen? Ze zullen hem niet zien, dat heb ik al gezegd. En nee, ik ga ook niet met hem mee naar huis. Ik zal braaf zijn. Wat? Ma, komaan. Ja, oké, stopt maar, ik zal er een meepakken. Voor de zekerheid, ja. Ja. Ja. Jaha. Ik heb er juist een uit de schuif gepakt, oké? Oké. Ik ga nu wel ophangen, ma, want ik moet mij nog klaarmaken. Ja. Dag, ma.

CampusTV

Geachte makers van CampusTv,

Ik beken: ik heb nooit naar uw programma gekeken, aangezien ATV niet bovenaan mijn lijstje met favoriete zenders staat en bovendien omdat het reilen en zeilen aan onze geliefde Universiteit (die van Antwerpen, uiteraard) mij slecht in beperkte mate boeit. Doch ik moet onmiddellijk nuanceren: de openingsequentie van uw programma, dat naar mijn mening met veel liefde en vakmanschap gemaakt is (maar nogmaals, ik heb het nooit gezien), heb ik wel met gepaste belangstelling bekeken. Meerdere malen zelfs, waarvan enkele keren in slowmotion, waarbij ik het beeld bijwijlen stil moest zetten om de flitsende montage even te laten voor wat het was.

Hoe en wanneer u de beelden voor deze schitterende intro hebt gemaakt, is mij een raadsel, want u bent er in geslaagd een beeld van mij te maken terwijl ik, ijverig, een college bijwoonde in onze geliefde (Antwerpse!) Universiteit.

 

Ik zal niet vitten, beste makkers makers van Tv, op het feit dat u niet gevraagd hebt om mijn aangezicht te filmen, laat staan om het elke week uit te zenden op ATV. Ook doe ik niet moeilijk over het feit dat ik niet op voorhand wist van deze opnames, zodat ik a) een iets minder extravagant overhemd had kunnen kiezen en b) mijn hele familie en kennissenkring had kunnen optrommelen om met zijn allen voor de buis te wachten op mijn verschijning.

Wat ik wel jammer vind, is dat u mij per se in profiel op de beeldbuis moest tentoon spreiden: een mate van ijdelheid noch de onzekerheid die daarmee gepaard gaat is mij vreemd, en naar mijn mening komt mijn neus nu eenmaal niet zo goed uit in profiel.

Ik ben gezegend, beste tv-makers, met een stevig reukorgaan: een rots, een klif een berg zou Cyrano De Bergerac beschrijven.  En ik geef toe -dit lijkt wel een apologie- dat ik een bescheiden complex heb over mijn neus, hoewel ik nooit overwogen heb om deze op gelijk welke manier een stuk in te korten. We moeten het doen met de smoel die we gekregen hebben, en het leven is niet eerlijk verdeeld: er zijn journalisten en er zijn mensen die voor ATV CampusTv maken. Dan valt een grote neus me nog wel mee.

 

Waar ik met dit verhaal naartoe wil beste -tussen aanhalingstekens- tvmaker: ik wilde u bedanken. Ik wilde u danken voor de kleine bijdrage aan mijn carriére, want wie weet ziet een of andere uitgever mijn aangezicht op de tv -wie die arme man ertoe dwingt om CampusTv op te zetten is mij een raadsel- die bij zichzelf denkt: zo’n gigantische neus en zo’n fout hemd, dat moet wel een groot schrijver zijn. Hij zal “CampusTv Paars Hemd” intikken op de zoekmachine waarop iedereen alles vindt, tot roze bunnypakken toe, en hier terechtkomen. Het begin van een mooie samenwerking.

Die heb ik dan aan u te danken. Mijn carriére is dan op het juiste spoor gebracht. Maar geen nood, geachte maker van CampusTv, ook u zal ooit uw deel krijgen, en een echte journalist worden. Tot Dan.